Niet iedereen heeft een personal trainer nodig
Iemand die ik een tijdje geleden sprak, appte me onlangs terug. We hadden een goed gesprek gehad, ze wilde er serieus mee aan de slag, en ik had een voorstel gedaan. Haar bericht was kort en vriendelijk: ze was lekker aan het sporten, het ging goed, en ze wilde geen gebruik maken van mijn begeleiding. Bedankt en succes.
En weet je wat? Dat is precies het goede antwoord. Voor haar.
Dat klinkt misschien gek uit de mond van iemand die hier zijn brood mee verdient. Maar ik geloof oprecht niet dat iedereen een personal trainer nodig heeft. Sterker nog: als je beweegt, je goed voelt en geen klachten hebt die je tegenhouden, dan zou ik zeggen ga vooral zo door. Spaar je geld.
Een probleem hebben is iets anders dan er last van hebben
Wat me door de jaren heen is opgevallen: bijna iedereen heeft op papier wel een reden om met begeleiding te beginnen. Wat minder spiermassa dan vroeger. Een rug die af en toe klaagt. Wat minder energie. Een paar kilo die er niet meer vanzelf afgaan.
Maar een reden hebben en er genoeg last van hebben zijn twee verschillende dingen.
En dat is geen kwestie van wilskracht of motivatie. Het is gewoon een eerlijke afweging. Als je huidige situatie voor jou goed genoeg voelt, dan ga je niet investeren in begeleiding, en dat hoort ook niet. Dan is het signaal simpelweg nog niet hard genoeg.
Wanneer is het dan wél iets voor jou?
Niet om je te overtuigen, maar zodat je het voor jezelf kunt nagaan. Begeleiding wordt pas interessant als je een of meer van deze dingen herkent:
- Je traint al een tijd om een klacht heen. Je rug, je nek of je knie speelt steeds op bij dezelfde beweging, en je past je training er stilletjes op aan. Dat is geen onschuldig detail, dat is een patroon dat zichzelf versterkt.
- Je doet je best, maar je komt niet vooruit. Je beweegt genoeg, je let op je eten, en toch verandert er al maanden niets. Dan is meer van hetzelfde meestal niet het antwoord.
- Je weet wat je zou moeten doen, maar je houdt het niet vol. Goede periodes, gevolgd door weken waarin alles wegzakt. Steeds opnieuw.
- Je merkt dat het je begint te raken. Niet alleen je lichaam, maar je zelfvertrouwen, je energie, hoe je je voelt. Dat is het moment waarop "ik doe er ooit wel iets aan" verandert in "ik wil dit nu oplossen".
Herken je daar niets in? Dan zit je waarschijnlijk goed zoals je bezig bent. Echt.
Waarom ik dit liever vooraf zeg
Ik heb gemerkt dat ik betere gesprekken voer als ik niemand iets aanpraat. Mensen voelen het haarfijn aan wanneer iemand alleen maar wil verkopen, en terecht. Dus ik doe het liever andersom: ik vertel je wanneer je me niet nodig hebt, zodat je me kunt vertrouwen op het moment dat je me wél nodig hebt.
Want dat is precies wanneer begeleiding het verschil maakt. Niet omdat ik een geheim trainingsschema heb, maar omdat structuur, de juiste opbouw en iemand die met je meekijkt het verschil maken tussen "ik ga er echt een keer mee beginnen" en daadwerkelijk sterker, fitter en met minder klachten door het leven gaan.
Dus stel jezelf gerust de eerlijke vraag: zit mijn huidige situatie me genoeg dwars? Is het antwoord nee, mooi, ga zo door. Is het antwoord ja, dan weet je waar je me kunt vinden.